Haike Blaauw: “Het is mooi geweest”

Na een lange internationale loopbaan in de hotellerie was het in 2015 even schakelen om over te stappen naar de wereld van, zoals ik het ben gaan noemen; ‘horsepitality’. Jullie moesten even wennen aan mij en dat was uiteraard wederzijds. Bij mijn start was het behoorlijk turbulent vanwege het besluit om onze onafhankelijke positie te verruilen voor een verregaande samenwerking met de KNHS. Hoewel dit besluit vóór mijn tijd was genomen, merkte ik direct dat het diepe sporen had nagelaten in de onderlinge verhoudingen binnen onze vereniging. Ongeveer de helft was voor en de andere helft was mordicus tegen.

Mijn opdracht was in theorie vrij simpel: breng de saamhorigheid terug, zorg dat de samenwerking een succes wordt en bezorg de FNRS een betere positie in de sector, in Den Haag en in Brussel. Van het bestuur kreeg ik veel vrijheid om mijn eigen stempel op de FNRS te drukken. Daar ben ik het bestuur nog steeds dankbaar voor, want ik ben ervan overtuigd dat dit veel heeft bijgedragen aan de groei die de FNRS de afgelopen 11 jaar heeft doorgemaakt.

Maak vrienden voordat je ze nodig hebt

De belangrijkste les over belangenbehartiging leerde ik op de Nyenrode Universiteit : maak vrienden voordat je ze nodig hebt. Vanuit mijn militaire achtergrond wist ik dat het van cruciaal belang is om een team te bouwen waarmee je de oorlog kunt winnen.

Na de onrustige start volgde de coronacrisis. Dat was de ultieme test om te ervaren of ik met dit team die ‘oorlog’ kon winnen. Nooit zal ik de avond vergeten waarop premier Rutte live op televisie uitsprak dat we aan de vooravond stonden van een enorme crisis die verregaande gevolgen zou hebben voor de hele wereld.

Nog steeds ben ik immens dankbaar voor alle inspanningen die mijn team destijds op de mat wist te leggen. Nooit een onvertogen woord, dag en nacht beschikbaar en eindeloos meedenken over oplossingen voor uitdagingen die niemand eerder had meegemaakt.

Toen wist ik: dit is een team waarmee je de oorlog kunt winnen.

Iets bedenken dat er nog niet was

Op het gebied van belangenbehartiging heb ik veel moeten leren. Een van mijn eerste lessen was dat boze brieven naar Den Haag meestal averechts werken. Je moet niet alleen aangeven wat er niet goed gaat, maar vooral met oplossingen komen om dingen in beweging te krijgen.

Ook werd mij duidelijk dat je allianties moet smeden om iets voor elkaar te krijgen. De oprichting van het Platform Ondernemende Sportaanbieders is voor mij nog steeds een hoogtepunt uit mijn loopbaan. Iets bedenken dat er nog niet was, maar wel hard nodig was: mooier gaat het niet worden.

Eindelijk kregen ondernemers in de sport een stem in Den Haag. En eindelijk mochten we meepraten over het Sportakkoord, met als doel om meer mensen, langer en met meer plezier te laten sporten.

Investeren in internationaal netwerk

Tsja, en dan was er nog de opdracht om invloed uit te oefenen op het beleid in Brussel. Ook daar ben ik door schade en schande wijzer geworden. In eerste instantie kreeg ik daar geen voet aan de grond en lukte het mij niet om de grote hippische organisaties in Nederland te interesseren voor het European Horse Network (EHN). Hulde aan het FNRS-bestuur dat het mij de ruimte heeft gegeven om door te zetten en te investeren in dit netwerk.

Sinds 2016 is de FNRS lid van EHN en sinds een paar jaar ben ik bestuurslid van EHN. De invloed van Brussel op de lidstaten neemt hand over hand toe. De enige manier om invloed uit te oefenen op dat beleid is om daar met enige regelmaat te zijn en aan de juiste tafel te zitten.

Ook het huidige bestuur ziet het belang van onze invloed in Brussel en heeft mij verzocht om, ook na mijn afscheid als directeur, lid te blijven van de Executive Board van EHN. Dat doe ik uiteraard met veel plezier.

Vroeger komt nooit meer terug

Dan blijft de opdracht over om de saamhorigheid binnen de FNRS terug te brengen. En dat is best een behoorlijke opgave bij een diverse achterban die vooral druk is met de dagelijkse beslommeringen. Mijn opvolger Robert zegt altijd: ‘Vroeger komt nooit meer terug.’ En natuurlijk is dat zo. Als geen ander weet ik dat sommige leden romantisch terugkijken naar vroeger en hopen dat het ooit weer zo zal worden. Maar dat is schier onmogelijk. Eén ding weten we zeker: alles verandert en zal blijven veranderen.

Desondanks ben ik trots op de saamhorigheid en loyaliteit die sinds begin vorig jaar nog veel zichtbaarder is geworden. Het ‘blauwe gevoel’ is op geen enkele manier te evenaren of te vervangen. Dat is echt iets unieks. Het feit dat vrijwel alle leden hebben gekozen voor een zelfstandige koers en daar, ondanks allerlei Black Friday-aanbiedingen, aan vasthouden, is voor mij het ultieme bewijs dat het kopen van loyaliteit niet werkt en nooit zal werken.

De FNRS staat gelukkig weer volledig op eigen benen, is financieel gezond en is de snelst groeiende sportorganisatie van Nederland.

Geen einde van vriendschap en mooie herinneringen

Voor mij blijft vooral de dankbaarheid over. Dankbaarheid voor jullie support, vriendschap en loyaliteit. Het is voor mij het einde als directeur van de FNRS, maar zeker niet het einde van onze vriendschap en van de mooie herinneringen aan de afgelopen 11 jaar.

Mijn verzoek aan jullie is om mijn opvolger Robert van Almkerk net zoveel support te geven als jullie mij hebben gegeven. Hij was 10 jaar mijn collega en ik heb er alle vertrouwen in dat hij jullie net zo goed zal dienen.

Het was mij een waar genoegen en een grote eer om voor en met jullie te mogen werken.

Het ga jullie en onze prachtige vereniging goed.

Op naar het 100-jarig bestaan in 2030!

Hartelijke groet,

Haike Blaauw