Monique Peutz: elkaar leren kennen, vertrouwen en rust
Een goede verbinding tussen ruiter en paard is de basis voor plezier, ontwikkeling en prestaties. Dit artikel is deel 3 van een drieluik waarin je leest hoe drie ondernemers in de praktijk werken aan de samenwerking, opleiding en training tot begeleiding van ruiters, paarden en hun omgeving.
Verbinding in de praktijk
Op haar kleinschalige dressuur- en pensionstal net buiten Groningen staat persoonlijke begeleiding centraal. Monique Peutz werkt bewust met een beperkt aantal paarden en ruiters, zodat zij iedereen de aandacht kan geven die nodig is. Daarnaast geeft ze vooral veel instructie zowel binnen haar werk als bondscoach van de jeugdruiters als daarbuiten. Voor Monique begint de verbinding tussen ruiter en paard al voor de training. “Het is belangrijk dat een paard past bij het type ruiter dat je bent. Niet ieder karakter matcht met ieder paard. Als je dat aan de voorkant goed inschat, voorkom je veel problemen in de samen-werking. Zeker bij jeugdige ruiters is die eerste match enorm belangrijk. Daarom adviseer ik altijd om bij de aanschaf iemand mee te nemen die de ruiter goed kent en objectief kan meekijken.”
Is die basis gelegd, dan vraagt de verbinding tijd. “Je moet elkaar leren kennen. Dat zit niet alleen in het rijden, maar juist ook in alles eromheen. Poetsen, wandelen, een keer grazen of het bos in. Dat zijn momenten waarop je echt contact maakt. Die rustige opbouw is soms een uitdaging, zeker in de jeugd waar de kalender strak is en wedstrijden elkaar snel opvolgen. Toch geloof ik dat juist daar de sleutel ligt. Een paard doet nooit expres iets verkeerd. Als het misgaat, is het vaak miscommunicatie. Dan moet je leren lezen waar een paard op reageert en hoe hij in elkaar zit. In mijn begeleiding leg ik daarom veel nadruk op begrip. Jongere ruiters niet alleen leren wat ze moeten doen, maar vooral waarom. Een oefening is er niet zomaar omdat hij in de proef staat. Je moet begrijpen wat je ermee wilt bereiken. Pas als ruiter en paard elkaar echt kennen, komen oefeningen tot hun recht. Daarbij merk ik dat veel jeugdruiters tegenwoordig juist veel gevoel hebben en snel leren, mits ze goed worden begeleid.”
Coachen met oog voor mens en paard
Naast trainer is Monique ook coach. Zeker richting wedstrijden verschuift haar rol. “Dan gaat het niet meer om lesgeven, maar om vertrouwen geven. Kleine aanwijzingen, rust bewaren en zorgen dat ruiter en paard optimaal voorbereid de ring in gaat. Emoties horen daarbij. De één wil na afloop meteen analyseren, de ander heeft juist tijd nodig. Je moet weten wat iemand nodig heeft. Dat geldt voor ruiters, maar net zo goed voor ouders. Ouders spelen een belangrijke ondersteunende rol, maar geduld is daarbij essentieel. Te veel pushen werkt averechts. Het moet vanuit het kind zelf komen. Het bedrijven van de topsport en in verbinding staan met het paard daar zie ik geen tegenstelling in. Integendeel. Juist op hoog niveau kun je niet zonder. Vertrouwen, elkaar kennen en samen groeien, dat maakt uiteindelijk het verschil.”