Pensionstal De Oude Meerdijk: kijken, voelen en eerlijk zijn
Een goede verbinding tussen ruiter en paard is de basis voor plezier, ontwikkeling en prestaties. Dit artikel is deel 2 van een drieluik waarin je leest hoe drie ondernemers in de praktijk werken aan de samenwerking, opleiding en training tot begeleiding van ruiters, paarden en hun omgeving.
Verbinding in de praktijk
Pensionstal De Oude Meerdijk is een dressuur- en pensionstal waar persoonlijke begeleiding centraal staat. Eigenaresse Paulien Alberts geeft veel één-op-één les, werkt regelmatig aan de hand met paarden die vastlopen in training en is instructeur bij de NCSAH. Juist die combinatie van observeren, analyseren en rustig opbouwen, maakt haar aanpak herkenbaar voor ruiters die de verbinding met hun paard terug willen vinden. Paulien begint nooit met ‘oplossen’, maar met kijken waar het probleem vandaan komt. “Vaak komen ruiters bij mij met een duidelijke hulpvraag. Mensen lopen vast en zeggen: dit en dat lukt niet, kun jij eens meekijken? De eerste stap is voor mij altijd dezelfde: bepalen of het technisch is, of dat het paard lichamelijk ergens wordt belemmerd. Heel vaak ligt het niet aan de instructie. Dan loopt zo’n paard fysiek ergens vast. Dat kan een niet passend zadel zijn, verkeerd beslag, of iets in het lijf. Sommige dingen zie je echt aan het lichaam. Bijvoorbeeld een hals die arm bespierd is, een deuk in de bespiering, of een achterhand die niet rond wordt. Dat zijn rode vlaggen”. Werk aan de hand zet Paulien vooral in als onderdeel van herstel en opbouw. “Als er echt iets speelt, moet eerst een gespecialiseerde dierenarts en chiropractor meekijken en moeten fysieke ongemakken worden weggenomen. Daarna helpt werk aan de hand om het lichaam weer correct te leren gebruiken. Je spreekt de kleinere spieren aan, waardoor de coördinatie en timing verbeteren en het paard weer vertrouwen krijgt in zijn eigen lijf. Dat maakt het rijden uiteindelijk ook makkelijker.
De ruiter als onderdeel van de puzzel
Verbinding vraagt volgens Paulien ook iets van de ruiter. “Een paard is hun kindje. Het is moeilijk om te aanvaarden dat er iets aan de hand is. Daarom probeer ik het zo veel mogelijk uit te leggen, te laten zien en vergelijken. Soms zet ik iemand op een paard waarbij het wel klopt, zodat ze voelen: zo hoort het. Naast techniek speelt emotie en persoonlijkheid ook een rol. Ik werk met de profielen van Q4 Horse profile om ruiters bewuster te maken van hun eigen stijl. Ik word er steeds beter in om mensen in te schatten en daarop in te spelen. Soms matcht het niet en dan stuur ik iemand door. Niet omdat het ‘fout’ is, maar omdat je elkaar anders alleen maar gaat frustreren. En bij een mismatch tussen ruiter en paard ben ik ook duidelijk: Als jullie samen willen matchen, moet de ruiter zich aanpassen. Het paard kan zich niet aan jou aanpassen. Mijn kern? Verbinding is geen ‘gevoel’ alleen, maar een optelsom van kijken, begrijpen en eerlijk handelen. Hoe meer puzzelstukjes je kent, hoe sneller je ziet wat er speelt bij paard en mens. En dan kun je echt vooruit.”